Château de Montfort
Een primitief kasteel uit de vroege middeleeuwen, waarschijnlijk een eenvoudige houten toren, werd in de 12e eeuw opgevolgd door een eerste stenen kasteel, dat op zijn beurt uitgebreid werd verbouwd en vergroot door Géraud de Maulmont, aartsdiaken van Limoges en adviseur van koning Philippe IV le Bel van Frankrijk aan het einde van de 13e eeuw.
De indrukwekkende schermmuur reikte tot de hoogte van de drie half-octagonale torens. Net als de andere gebouwen waren de torens bedekt met dakpannen, waarvan sommige geglazuurd waren. De oostelijke en westelijke torens hebben een doodlopende weg. De doodlopende weg in de oostelijke toren wordt momenteel vrijgemaakt. De ogivale doorgang werd beschermd door een ophaalbrug, die verschillende keren werd verbouwd. De daken en bovenste delen van de torens en de woning ontbreken nu. De borstwering had afwisselend schietgaten en schietvensters.
De stenen die voor de bouw van het kasteel werden gebruikt, werden ter plaatse gedolven toen de zuidelijke slotgracht werd aangelegd. Tussen 2008 en 2015 hebben vrijwilligers van de vereniging "Mons fortis" het meeste puin geruimd dat zich in de loop der eeuwen had opgehoopt.
Het kasteel is eigendom geweest van verschillende families (de Charny, de Bauffremont, de Chalon, d'Orange, de Nassau, le Tellier de Louvois, d'Harcourt, de la Forest), met periodieke terugkeer in de handen van de hertogen van Bourgondië.
De meest uitgebreide verbouwingen en restauraties werden uitgevoerd door prinses Amélie d'Orange-Nassau in het begin van de 17e eeuw en door baron de la Forest in het begin van de 18e eeuw.
Het kasteel heeft niet geleden onder grote aanvallen of belegeringen, behalve tijdens de godsdienstoorlogen aan het einde van de 16e eeuw. Gevoelig voor de gebeden van Julienne de Nassau de Bourbon, kwam koning Henri IV in 1604 terug op zijn beslissing om het kasteel af te breken.
Aan het begin van de 19e eeuw besloten uiteindelijk de eigenaars zelf (erfgenamen van Baron de la Forest) het af te breken om de materialen te verkopen: dakpannen, dakpannen, hout, steen, enz.
De noordelijke en noordoostelijke gebouwen werden bijna volledig gesloopt. De zuidgevel van Géraud de Maulmont bleef grotendeels bewaard. Slechts enkele gaten in de gordijngevel en de torens werden geopend, waardoor de stenen van de raamkozijnen werden teruggevonden.
Op de begane grond toont de gesloopte woning de overblijfselen van een grote kamer met een spits gewelf op drie pilaren, geplaveid met steen en voorzien van een open haard. De statige ruimte op de eerste verdieping (250 m2) werd verwarmd door twee grote open haarden, met grote ramen die uitkeken op de binnenplaats aan de noordkant. De vloertegels waren tweekleurige geglazuurde tegels; het plafond was een tongewelf.
De seigneuriale hal gaf direct uit op de kapel die zich achter de oostelijke toren bevond. Onder de kapel was de keuken, uitgerust met een oven en een open haard. Vlakbij is de waterput gedeeltelijk in de rots gegraven tot een diepte van 28 m.
De begane grond van de westelijke toren is volledig gerestaureerd en doet dienst als klein lapidair museum.
Een parkeerplaats gaat vooraf aan de uitgestrekte bailey, beschermd door een wal geflankeerd door halve torens en een duiventil. Een cisterne is onlangs vrijgemaakt en van water voorzien. De hangars van de vereniging staan op de plek van voormalige boerderijgebouwen. Een klein verkooppunt verkoopt boeken, documenten en ansichtkaarten.