Hôtel de Samerey

Gebouwd door Simon Viard, tabellion (een soort notaris) in 1541, heeft het Samerey Hotel een typische vroege Franse Renaissance gevel. Het heeft zijn oorspronkelijke pleisterwerk behouden, dat vijf jaar geleden is schoongemaakt, gerepareerd en gerestaureerd

Uit een studie van de pigmenten is gebleken dat oorspronkelijk alle vensterranden en kroonlijsten in het rood waren bepleisterd, wat bij de restauratie op de ramen van de eerste verdieping discreter is nagestreefd

De gevel heeft twee heel verschillende stijlen en het driedubbele raam op de eerste verdieping rechts kwam waarschijnlijk overeen met de ceremoniële kamer van een huis, waarvan de resten te vinden zijn op de tweede binnenplaats aan de achterzijde van het hotel

Twee van de cartouches op de gevel dragen een motto dat op verschillende manieren kan worden geïnterpreteerd: "A suffisance" "Lors suffira".

Edme Lamy de Samerey, procureur bij de Chambre des Comptes, kocht het hotel in 1700 en ondernam verschillende wijzigingen, waaronder de bouw van het paviljoen langs de straat, dat een retourvleugel vormt waarin een trap is ondergebracht die een meer adellijke toegang tot de bovenverdiepingen mogelijk maakt, en waarschijnlijk een wijziging van het dak om een onderbreking te creëren

Het gebouw loodrecht op het hoofdgebouw aan het einde van de binnenplaats dateert uit deze periode. Het werd gebruikt als stal, maar verhulde, met een hooizolder, het drievoudige raam met acanthusbladeren en leeuwenkoppen op de eerste verdieping. De restauratie heeft het mogelijk gemaakt, door de gevel van de eerste verdieping terug te schuiven, dit drievoudige raam weer in het zicht te brengen en te restaureren.

Verkocht als nationaal bezit tijdens de Revolutie, werd het hotel in de 19e eeuw bewoond door een azijnhandelaar en vervolgens door wijnhandelaren die gebruik maakten van de grote kelders onder het gebouw en de huidige achterplaats, die destijds een overdekte loods was

Het hotel werd in 1946 geklasseerd als historisch monument en in 1947 aangekocht door de stad Dijon. Tot het midden van de jaren zeventig werd het hotel gedeeltelijk gebruikt door de kantoren van de Franse bouwdienst, waarna het in 1975 werd verkocht aan particulieren, die zich ertoe verbonden het te restaureren en te verfraaien door de tuin aan te leggen.