L'Enfant - de Jules Vallès- Mont st Jean
Compagnie des Gens.
De voorstelling %AB L’Enfant %BB, die in 1997 in première ging en sindsdien meer dan 150 keer is opgevoerd, kende overal groot succes bij het publiek, zowel in Frankrijk als in Egypte. Drie decennia later heeft Jacques Senelet besloten om weer op tournee te gaan met een intieme versie van dit stuk, in een vorm die nu meer op een sprookje lijkt, zonder decor of kunstgrepen, in direct contact met het publiek.
Autobiografische roman van Jules Vallès, opgedragen aan „al diegenen die op de middelbare school stierven van verveling, die door hun leraren werden getyranniseerd of door hun ouders werden afgerost“ %BB L’Enfant is het eerste deel van zijn trilogie, die later zal worden aangevuld met Le Bachelier en L’Insurgé. Opstandig, rebels, verzetsstrijder, afbreker van idolen en taboes, gehaat door een groot aantal van zijn tijdgenoten vanwege zijn onwankelbare inzet aan de zijde van de onderdruktenen veroordeeld tot ballingschap vanwege zijn deelname aan de Commune, wordt Jules Vallès vandaag de dag erkend als een genie en wordt hij door velen met dankbaarheid en broederlijke genegenheid vereerd. Dat geldt ook voor mij. Deze langdurige samenwerking, deze verbondenheid – ik durf niet te spreken van vriendschap – met Jacques Vingtras heeft mij in staat gesteld zijn boodschap over te brengen aan een breed publiek: scholieren, plattelandsbewoners, stadsbewoners, %E9trangers, jongeren, ouderen? in verschillende scenografische opstellingen en op zo uiteenlopende locaties als theaterzalen, of zelfs in de schuur waar Vall%E8s als kind op de plateaus van Le Mézenc speelde, in de bijzondere Egyptische sfeer van Port-Sa%EFd, Alexandrië en Caïro?
Hoewel de geromantiseerde autobiografie van Jules Vallès, honderdvijftig jaar na haar verschijning, niets van haar aantrekkingskracht en suggestieve kracht heeft verloren, moet ze toch onder de aandacht worden gebracht van de „mensen” van vandaag, ter plaatse gaan en in alle eenvoud het tragikomische verhaal vertellen van deze man in zijn strijd tegen de bekrompen wereld van het negentiende-eeuwse Frankrijk, die verstikt wordt door conventies, van die gekwelde jongen die met spot aan zijn wonden krabt, soms met een bijna masochistisch genot, maar ook met diepe tederheid en een scherpe humor.
Juist in deze momenten van ontmoeting met het publiek wordt men zich bewust van het universele karakter van de tekst: iedereen kan zich identificeren met de jonge Vingtras, zijn verdriet, zijn woede, zijn vluchtige vreugde en ook zijn opstandigheid voelen en delen.
Jacques Senelet wil zijn bewondering voor dit werk zo dicht mogelijk bij de mensen brengen, zonder dat materiële, logistieke of financiële obstakels de realisatie ervan in de weg staan.
Na afloop van de voorstelling zal er een hoed rondgaan, waarvan de opbrengst rechtstreeks naar de kunstenaar gaat, zonder enige andere vorm van vergoeding, zodat iedereen naar eigen vermogen kan bijdragen.