Fouilles archéologiques de Cestres

Dit is een van de kleine geïsoleerde nederzettingen die in de Middeleeuwen de grond exploiteerden op het plateau dat in het noorden grenst aan de Val-Suzon. Het maakte deel uit van het grondbezit van de abdij van Saint-Seine en was mogelijk de Bordes Gaudot, die in sommige archiefstukken vanaf 1323 worden genoemd en in 1417 als verlaten worden verklaard

De archeologische opgravingen werden zo volledig mogelijk uitgevoerd tussen 2003 en 2011: ze brachten de overblijfselen aan het licht, die zeker afgevlakt maar duidelijk leesbaar waren: enerzijds een gehucht bestaande uit twee boerderijen omringd door omheinde tuinen en vergezeld van zowel een collectieve broodoven als een grote batterijschuur, en anderzijds een puttent die 350 m verderop werd gebouwd

Uit alles blijkt dat de nederzetting van korte duur was, namelijk slechts de 14e eeuw, dat de ligging moeilijk is en dat er nooit eerder een duurzame ontwikkeling heeft plaatsgevonden; maar uit alles blijkt ook dat de aanvankelijke investering aanzienlijk was, duidelijk bedoeld om een duurzaam centrum van nederzetting en exploitatie tot stand te brengen.

1000 m2 massieve gebouwen met stenen muren, lavadaken en vloeren die enkele tientallen centimeters in de rotsbodem zijn uitgegraven, werden in feite gebouwd om onderdak te bieden aan een inwonende groep van ongeveer twintig personen die gespecialiseerd waren in de schapenhouderij en, in tweede instantie, in de productie van kalk, die ongetwijfeld bestemd was voor de wederopbouw van de abdijkerk

De pestepidemieën en de verwoestingen van de Honderdjarige Oorlog, die een klimaat van onveiligheid creëerden en de economie in de regio permanent ontwrichtten, maakten aan het begin van de 15e eeuw een einde aan deze zeer geïsoleerde nederzetting.